Anne en Wim op reis

We verlaten Villa Cerro Castillo onder een regenboog, verder zuidwaarts. Na een paar kilometer is het zover: einde van de verharde weg, start van de ripio. En nog een paar kilometer verder, krijgen we ineens melding op onze boordcomputer dat één van onze banden spanning verliest. Aiai, platte band, daar hadden we niet op gerekend!

Dan maar langs de kant van de weg geparkeerd, koffers er uit, zodat we aan de krik en het reservewiel kunnen. Maar de schroeven zijn niet los te krijgen (en neen, we hadden hem nog niet opgekrikt). Dan maar een andere auto tegengehouden: enkele super vriendelijke locals komen ons direct te hulp en een half uurtje later zijn we terug op weg. Gelukkig, want van 13u tot 17u wordt verderop de weg afgesloten voor wegenwerken: de ripio moet hier ook de baan ruimen voor asfalt.

In Puerto Río Tranquilo gaan we op zoek naar een vulcanización, een lokale bandenhersteller. De eerste die op Google maps staat is gesloten, achteraf horen we dat hij op reis is met toeristen, zijn tweede job, de tweede bandenfixer bestaat niet en de laatste, helemaal aan de rand van het dorp gaat pas om 15u open. Dan maar eerst lunchen en een wandelingetje langs het meer en door het dorpje. Als we terug bij de hersteller komen, komt er nog een andere auto opgereden. Een Zwitsers koppel is net voor Puerto Río Tranquilo ook lek gereden. Beide banden worden snel hersteld en het oorspronkelijke wiel wordt terug op onze wagen gezet. Ons reservewiel wordt getest en goedgekeurd. We vragen ook de bandenspanning na te kijken, want we vermoeden dat die te hoog is, hetgeen hij bevestigt. Dit is wellicht de oorzaak van onze lekke band; op gravel is het altijd beter de spanning wat te verlagen. De hele tussenkomst kost ons nauwelijks 10€; niet te geloven!

We nemen afscheid van de Zwitsers en rijden verder naar het zuiden, alweer door een schitterend landschap; deze keer met het azuurblauwe meer langs de ene kant, de toppen van de noordelijke ijskap langs de andere kant en de ijsblauwe gletsjerrivier omzoomt met kleurrijke bloemen ertussenin. In de lodge aangekomen vernemen we dat de Zwitsers hier ook pas ingecheckt hebben: de wereld is klein!

Voor het eten doen we nog een wandeling naar een paar uitkijkpunten. Daarna genieten we van een lekker diner in het gezellige restaurant.

We zouden graag vanuit de lodge de Leones gletsjer bezoeken, maar dan moeten er nog minstens 2 andere geïnteresseerden zijn en tot nu toe is er niemand komen opdagen. Het is natuurlijk nog geen hoogseizoen en de Leones gletsjer is minder bezocht, want verder van Puerto Río Tranquilo. Daarom besluiten we om op onze eerste dag hier de Cavernas/Capillas de Marmól of marmergrotten te bezoeken. Direct na het ontbijt rijden we een uurtje terug naar Puerto Río Tranquilo om aan de rand van het meer een boottocht te regelen naar de grotten. Er is vanmorgen weinig wind en een gefilterd zonnetje, dus ideaal voor deze uitstap op het meer. De Marmergrotten vormen een opvallend netwerk van uit calciumcarbonaat gebeeldhouwde grotten, tunnels en zuilen, aan de westoever van het Lago General Carrera. De kronkelende witte, blauwe en grijze marmeren wanden, die in de loop van meer dan 6000 jaar zijn uitgesleten door de golven van een gletsjermeer, reflecteren het fel turquoise water eronder en worden beschermd als Chileens natuur-erfgoed. Gedurende de 3 uur durende tour genieten we van dit prachtige natuurfenomeen. Bovendien zien we nog verschillende paartjes grijskopganzen én 2 condors.

Achteraf gaan we een soepje eten om op te warmen (het was koud op het water) en trekken dan naar het kantoortje van Nomades om de uitstap naar de San Rafael gletcher te boeken; deze is dichter bij Puerto Río Tranquilo, dus meer bezocht. Maar het kantoor blijkt pas om 14u30 terug te openen. Dan maar terug naar de lodge. Aan de auto gekomen zien we plots een berichtje binnen komen van de lodge: er hebben zich toch nog 2 personen gemeld voor de Leones gletsjer! Ons programma voor morgen staat nu vast!

Vandaag hebben we één van de langste trajecten van onze reis voor de boeg, van de noordelijke Carretera via Coyhaique naar de zuidelijke Carretera tot in het nationale park Cerro Castillo.

We nemen afscheid van de fjord met de besneeuwde bergtoppen, terug door het mooie Queulat NP, door de vlaktes met koeien en schapen rond Coyhaique om dan in alweer een ander schitterend landschap terecht te komen: het nationaal park Cerro Castillo met zijn granieten rotsformaties. Aan één van de miradors spotten we zelfs een condor. Vanuit onze B&B hebben we een prachtig uitzicht op de besneeuwde kasteeltorens.

We slapen in een mini-cabaña aan de toegangsweg naar het vertrek van de wandelingen. Het ontbijt voor 2 dagen zit al in de frigo, dus we bepalen zelf onze timing ’s morgens. We staan bijgevolg al voor 9u aan de start van de Parada Estero, de dagtrekking die we op ons menu hebben staan. We krijgen een korte briefing door één van de parkwachters en we gaan op pad. We moeten eerst een open terrein over van een privé eigenaar en mogen al direct opboksen tegen een stevige Patagonische wind. Daarna gaat het steil omhoog door een soort sprookjesbos om aan te komen in het eerste kamp, Porteadores. Daarna is het plat volgens de enthousiaste parkwachter; bwah… eerder vals plat. In totaal overbruggen we bijna 900 hoogtemeters om dan rond de middag aan te komen aan Campamento Neo Zelandés. Deze is gelegen in een soort van natuurlijk amphitheater met de besneeuwde toppen rondom: indrukwekkend!

We hebben er honger van gekregen, dus tijd om onze picknick op te eten. Daarna besluiten we terug te keren naar onze B&B, ipv door te trekken naar Laguna Duff. Tijdens de afdaling genieten we nog van de schitterende vergezichten over de vallei. Alweer een tocht om niet te vergeten!

Na het ontbijt gaan we te voet naar het verhuurkantoor van Mitta. Onze afspraak is om 9u, maar de poort is nog gesloten. Het is zaterdag natuurlijk… Gelukkig komt na 5 minuten een man het kantoortje openen. 45 minuten later rijden we weg met een grijze Hyundai Tucson 4X4. De route gaat naar het Noorden met een mooie omweg richting Puerto Aysen. Het grootste deel van deze route is geasfalteerd, dus dat gaat redelijk vlot. Rond de middag zijn we in Villa Mañuales, waar er een tankstation en een paar eetgelegenheden zijn. Tijd voor onze eerste empanadas, er zullen er wellicht nog veel volgen. Daarna gaat de Carretera dwars door het Nationaal park Queulat, volgens de gids één van de zwaarste stukken ripio (gravel) van deze weg. Maar blijkbaar werd er ondertussen al een groot stuk geasfalteerd, dus valt uiteindelijk wel mee. We rijden er door het Valvidiaans regenwoud met besneeuwde toppen op de achtergrond. De Carretera daalt dan af naar de Queulat fjord, de enige plaats waar de Carretera langs de zee ligt. Dat komt omdat de Duitse stichters van Puyhuapi zelf al een groot stuk van de weg aangelegd hadden en de overheid het dus makkelijker vond om hier op aan te sluiten.

In Puyhuapi logeren we in Hostería Alemania, in een huis van de oorspronkelijke Settlers. De eigenaresse is er nog een rechtstreekse afstammeling van. Na een wandelingetje in het dorpje gaan we een visje eten in één van de aanbevolen restaurants met zicht op de fjord.

Na een lekker ontbijt met “kuchen” uiteraard, kopen we nog crackers en kaas voor de picknick en rijden terug het nationaal park in, naar één van de highlights van de noordelijke Carretera: de hangende gletcher van Queulat.

Normaal is dit één van de natste stukken van de streek, maar vandaag hebben we een stralend zonnetje en een staalblauwe hemel. Na een trekking van een tweetal uur door een weelderig groen woud komen we aan het uitzichtspunt: wat een prachtig zicht! Af en toe storten er stukken ijs naar beneden. Achteraf wandelen we nog tot aan het aan het gletchermeer voor nog een ander zicht op deze indrukwekkende gletcher.

In Puyhuapi gaan we op zoek naar het historische houten kerkje in Chiloé stijl. Op het centrale plein is er een toernooi van een lokale volkssport bezig, een soort petanque met curling schijven in een bak klei. Er staan zelfs tribunes.

’s Avonds eten we bij Comuy Huapi; het is er verrassend verfijnd voor zo’n afgelegen plek.

We hebben er lang naar uitgekeken; eindelijk vertrekken we naar Chili om het resterende stukje Carretera Austral te gaan ontdekken: een iconische roadtrip door Chileens Patagonia die al van 2019 op onze bucket list staat. Toen hebben we het stukje van Puerto Montt tot Chaitén gedaan, nu gaan we vanuit Coyhaique noordwaarts tot Puyhuapi en dan helemaal naar het zuiden tot het einde van de weg in Villa O’Higgins.

Maar eerst is er de laaaaaange vlucht van Madrid naar Santiago, meer dan 13u vliegen en omdat het een dagvlucht is, lijkt dit extra lang te duren. Onderweg een beetje babbelen met de buurvrouw, een vrouw die in Santiago woont en wel wat tips wil geven voor het bezoek aan haar stad.

In Santiago slapen we in een luchthavenhotel, omdat we de volgende middag doorvliegen naar Balmaceda, de luchthaven op 60km van Coyhaique, de hoofdplaats van de provincie Aysen, waar de Carretera dwars doorloopt.

In Coyhaique aangekomen, maken we een wandeling door het stadje (eigenlijk een groot dorp, met toch 60.000 inwoners) in de avondzon. Er is niet echt veel te zien, maar het doet deugd om de benen te strekken. Bij het dinner drinken we een lokaal gebrouwen biertje “Belgian style”. 