Anne en Wim op reis

Na het ontbijt gaan we te voet naar het verhuurkantoor van Mitta. Onze afspraak is om 9u, maar de poort is nog gesloten. Het is zaterdag natuurlijk… Gelukkig komt na 5 minuten een man het kantoortje openen. 45 minuten later rijden we weg met een grijze Hyundai Tucson 4X4. De route gaat naar het Noorden met een mooie omweg richting Puerto Aysen. Het grootste deel van deze route is geasfalteerd, dus dat gaat redelijk vlot. Rond de middag zijn we in Villa Mañuales, waar er een tankstation en een paar eetgelegenheden zijn. Tijd voor onze eerste empanadas, er zullen er wellicht nog veel volgen. Daarna gaat de Carretera dwars door het Nationaal park Queulat, volgens de gids één van de zwaarste stukken ripio (gravel) van deze weg. Maar blijkbaar werd er ondertussen al een groot stuk geasfalteerd, dus valt uiteindelijk wel mee. We rijden er door het Valvidiaans regenwoud met besneeuwde toppen op de achtergrond. De Carretera daalt dan af naar de Queulat fjord, de enige plaats waar de Carretera langs de zee ligt. Dat komt omdat de Duitse stichters van Puyhuapi zelf al een groot stuk van de weg aangelegd hadden en de overheid het dus makkelijker vond om hier op aan te sluiten.

In Puyhuapi logeren we in Hostería Alemania, in een huis van de oorspronkelijke Settlers. De eigenaresse is er nog een rechtstreekse afstammeling van. Na een wandelingetje in het dorpje gaan we een visje eten in één van de aanbevolen restaurants met zicht op de fjord.

Na een lekker ontbijt met “kuchen” uiteraard, kopen we nog crackers en kaas voor de picknick en rijden terug het nationaal park in, naar één van de highlights van de noordelijke Carretera: de hangende gletcher van Queulat.

Normaal is dit één van de natste stukken van de streek, maar vandaag hebben we een stralend zonnetje en een staalblauwe hemel. Na een trekking van een tweetal uur door een weelderig groen woud komen we aan het uitzichtspunt: wat een prachtig zicht! Af en toe storten er stukken ijs naar beneden. Achteraf wandelen we nog tot aan het aan het gletchermeer voor nog een ander zicht op deze indrukwekkende gletcher.

In Puyhuapi gaan we op zoek naar het historische houten kerkje in Chiloé stijl. Op het centrale plein is er een toernooi van een lokale volkssport bezig, een soort petanque met curling schijven in een bak klei. Er staan zelfs tribunes.

’s Avonds eten we bij Comuy Huapi; het is er verrassend verfijnd voor zo’n afgelegen plek.