18-19/11 Caleta Tortel

2026 Chili, Op reis Geen reactie

Om 9u zitten we alweer in de auto. Nog snel even tanken bij de Copec en dan gaat het terug noordwaarts. Onderweg stoppen we nog aan het Lago Cisnes (niet dat van Parque Patagonia), waar langs het strand net een gaucho op zijn paard passeert. Deze keer zijn er wegenwerken op dit traject, waardoor we de ferry van 11u net zien uitvaren. Maar het was hoe dan ook nipt geweest.

In Caleta Tortel moeten we onze auto achterlaten op de parkeerplaats boven het dorp. Hier zijn namelijk geen wegen, alleen houten vlonders en trappen. De parkings is nogal chaotisch met veel oude 4×4 en pick-ups, dus niet al te veel toeristen. De inwoners moeten natuurlijk ook hun auto ergens kwijt.

We dalen vele trapjes af naar de Costanera, het houten vlonderpad dat kilometers langs de rand van de fjord loopt en de hele lengte van het dorp bestrijkt. Voor ons hotel “Entre Hielos” moeten we dan weer oneindig veel trapjes weer omhoog. Gelukkig hadden we de tip gelezen dat we best met beperkte bagage naar daar gaan.

Onze kamer heeft grote ramen die uitkijken op het bos rond de fjord. Het diner is pas om 20u, dus we gaan nog een wandeling maken. Alles in het dorpje is in hout, zelfs de pleintjes. Die krijgen bovendien een houten overkapping, want het regent hier vaak. We wandelen helemaal tot het einde van de Costanera tot aan een strandje, waar we een mooi uitzicht hebben over de fjord. Caleta Tortel ligt tussen de 2 ijskappen, maar vermits het bewolkt is zijn de besneeuwde bergtoppen niet te zien. Tegen dat we terug in het hotel zijn, begint het hard te regenen: net op tijd binnen!

Tijdens het diner in het hotel ontdekken we dat 2 koppels van tijdens onze O’Higgins gletsjer uitstap hier ook logeren. Het blijken oude studievrienden te zijn, die allemaal in Santiago wonen. Eén dame haar grootmoeder blijkt een Belgische uit Brussel te zijn. Een ander koppel uit de streek van Viña de Mar gaat morgen mee op uitstap naar het Isla de Los Muertos.

Na alweer een lekker en uitgebreid ontbijt gaan we nog eens op wandel in dit rommelig pittoreske dorpje. De zon is gelukkig terug van de partij. We nemen deze keer de hoger gelegen vlonderpaadjes en passeren zo ondermeer langs het houten standbeeld van de langs de hele Carretera befaamde Padre Ronchi. Deze bouwde overal houten kerkjes, radiozenders en was ook heel begaan met het lot van de bewoners langs de Carretera.

Om 11u hebben we afgesproken aan Muele 7 voor onze boottocht naar het Isla de Los Muertos. Er zijn nog 6 andere passagiers, het koppel uit ons hotel, een Argentijns koppel en nog een koppel uit Santiago die we nog kennen van in ons hotel in Villa O’Higgins. We varen over de fjord naar de monding van de Río Baker waar we al snel aankomen aan het eiland. Hier zijn een 30tal oude houten graven van rond het jaar 1906. Deze graven zijn van werknemers uit Chiloé die in dienst waren van de ontwikkelingsmaatschappij die indertijd de regio zouden proberen te ontginnen. Ze werkten er de volledige zomer en zouden tegen de winter opgehaald worden door een schip dat hun terug naar Chiloé zou brengen. Dat schip is echter nooit aangekomen. Wat er dan gebeurd is, daar zijn verschillende scenario’s over (vergiftiging, scheurbuik door eenzijdig voedsel of ondervoeding). Een feit is dat vanaf juli 1906 er daar op 3 maanden tijd een 70-tal mensen omgekomen zijn. Over de echte toedracht hangt een waas van mysterie. Het eiland is ondertussen als nationaal monument erkend en is een leuke uitstap vanuit Tortel.

Terug aan wal gaan we zoek op naar een lichte lunch en komen uiteindelijk op de parking terecht waar er verschillende kraampjes met broodjes staan. Het koppel uit Santiago komt er ook net aan en vertelt ons dat een sandwich Italiano eigenlijk gewoon wil zeggen “met de kleuren van de Italiaanse vlag”: tomaat (rood), avocado (groen) en wit (mayonaise).

Na de lunch doen we de trekking rond Caleta Tortel, een redelijk steile klim (eerst trapjes, dan een bergpad met veel rotsen) tot een eerste uitzichtspunt op de fjord en de vallei van de Río Baker, daarna verder door een veenlandschap met mooie mossen en weer andere uitzichten op Caleta Tortel. Het begint terug te regenen, waardoor we extra voorzichtig moeten zijn op de houten vlonders over het veen en de rotsen. Een hond die met ons meegelopen is, lijkt ons de weg te wijzen als we even twijfelen aan de juiste route. Na een dikke 2 uur staan we terug op de Costanera vlakbij het strand. Het was een lastige maar mooie wandeling ondanks het weer.

’s Avonds verbroederen we weer met de Chilenen in het hotel tijdens het lekkere diner.