9-10/11 Cerro Castillo

2026 Chili, Op reis Geen reactie

Vandaag hebben we één van de langste trajecten van onze reis voor de boeg, van de noordelijke Carretera via Coyhaique naar de zuidelijke Carretera tot in het nationale park Cerro Castillo.

We nemen afscheid van de fjord met de besneeuwde bergtoppen, terug door het mooie Queulat NP, door de vlaktes met koeien en schapen rond Coyhaique om dan in alweer een ander schitterend landschap terecht te komen: het nationaal park Cerro Castillo met zijn granieten rotsformaties. Aan één van de miradors spotten we zelfs een condor. Vanuit onze B&B hebben we een prachtig uitzicht op de besneeuwde kasteeltorens.

We slapen in een mini-cabaña aan de toegangsweg naar het vertrek van de wandelingen. Het ontbijt voor 2 dagen zit al in de frigo, dus we bepalen zelf onze timing ’s morgens. We staan bijgevolg al voor 9u aan de start van de Parada Estero, de dagtrekking die we op ons menu hebben staan. We krijgen een korte briefing door één van de parkwachters en we gaan op pad. We moeten eerst een open terrein over van een privé eigenaar en mogen al direct opboksen tegen een stevige Patagonische wind. Daarna gaat het steil omhoog door een soort sprookjesbos om aan te komen in het eerste kamp, Porteadores. Daarna is het plat volgens de enthousiaste parkwachter; bwah… eerder vals plat. In totaal overbruggen we bijna 900 hoogtemeters om dan rond de middag aan te komen aan Campamento Neo Zelandés. Deze is gelegen in een soort van natuurlijk amphitheater met de besneeuwde toppen rondom: indrukwekkend!

We hebben er honger van gekregen, dus tijd om onze picknick op te eten. Daarna besluiten we terug te keren naar onze B&B, ipv door te trekken naar Laguna Duff. Tijdens de afdaling genieten we nog van de schitterende vergezichten over de vallei. Alweer een tocht om niet te vergeten!

7-8/11 Puyhuapi & Parque Nacional Queulat

2026 Chili, Op reis Geen reactie

Na het ontbijt gaan we te voet naar het verhuurkantoor van Mitta. Onze afspraak is om 9u, maar de poort is nog gesloten. Het is zaterdag natuurlijk… Gelukkig komt na 5 minuten een man het kantoortje openen. 45 minuten later rijden we weg met een grijze Hyundai Tucson 4X4. De route gaat naar het Noorden met een mooie omweg richting Puerto Aysen. Het grootste deel van deze route is geasfalteerd, dus dat gaat redelijk vlot. Rond de middag zijn we in Villa Mañuales, waar er een tankstation en een paar eetgelegenheden zijn. Tijd voor onze eerste empanadas, er zullen er wellicht nog veel volgen. Daarna gaat de Carretera dwars door het Nationaal park Queulat, volgens de gids één van de zwaarste stukken ripio (gravel) van deze weg. Maar blijkbaar werd er ondertussen al een groot stuk geasfalteerd, dus valt uiteindelijk wel mee. We rijden er door het Valvidiaans regenwoud met besneeuwde toppen op de achtergrond. De Carretera daalt dan af naar de Queulat fjord, de enige plaats waar de Carretera langs de zee ligt. Dat komt omdat de Duitse stichters van Puyhuapi zelf al een groot stuk van de weg aangelegd hadden en de overheid het dus makkelijker vond om hier op aan te sluiten.

In Puyhuapi logeren we in Hostería Alemania, in een huis van de oorspronkelijke Settlers. De eigenaresse is er nog een rechtstreekse afstammeling van. Na een wandelingetje in het dorpje gaan we een visje eten in één van de aanbevolen restaurants met zicht op de fjord.

Na een lekker ontbijt met “kuchen” uiteraard, kopen we nog crackers en kaas voor de picknick en rijden terug het nationaal park in, naar één van de highlights van de noordelijke Carretera: de hangende gletcher van Queulat.

Normaal is dit één van de natste stukken van de streek, maar vandaag hebben we een stralend zonnetje en een staalblauwe hemel. Na een trekking van een tweetal uur door een weelderig groen woud komen we aan het uitzichtspunt: wat een prachtig zicht! Af en toe storten er stukken ijs naar beneden. Achteraf wandelen we nog tot aan het aan het gletchermeer voor nog een ander zicht op deze indrukwekkende gletcher.

In Puyhuapi gaan we op zoek naar het historische houten kerkje in Chiloé stijl. Op het centrale plein is er een toernooi van een lokale volkssport bezig, een soort petanque met curling schijven in een bak klei. Er staan zelfs tribunes.

’s Avonds eten we bij Comuy Huapi; het is er verrassend verfijnd voor zo’n afgelegen plek.

5-6/11 Lange reis naar Chili

2026 Chili, Op reis Geen reactie

We hebben er lang naar uitgekeken; eindelijk vertrekken we naar Chili om het resterende stukje Carretera Austral te gaan ontdekken: een iconische roadtrip door Chileens Patagonia die al van 2019 op onze bucket list staat. Toen hebben we het stukje van Puerto Montt tot Chaitén gedaan, nu gaan we vanuit Coyhaique noordwaarts tot Puyhuapi en dan helemaal naar het zuiden tot het einde van de weg in Villa O’Higgins.

Maar eerst is er de laaaaaange vlucht van Madrid naar Santiago, meer dan 13u vliegen en omdat het een dagvlucht is, lijkt dit extra lang te duren. Onderweg een beetje babbelen met de buurvrouw, een vrouw die in Santiago woont en wel wat tips wil geven voor het bezoek aan haar stad.

In Santiago slapen we in een luchthavenhotel, omdat we de volgende middag doorvliegen naar Balmaceda, de luchthaven op 60km van Coyhaique, de hoofdplaats van de provincie Aysen, waar de Carretera dwars doorloopt.

In Coyhaique aangekomen, maken we een wandeling door het stadje (eigenlijk een groot dorp, met toch 60.000 inwoners) in de avondzon. Er is niet echt veel te zien, maar het doet deugd om de benen te strekken. Bij het dinner drinken we een lokaal gebrouwen biertje “Belgian style”. 

21-22/11 Fumba Beach – Jozani Forest

2025 Tanzania en Zanzibar, Op reis Geen reactie

Onze laatste uitstap op Zanzibar gaat naar het Jozani Forest. Hier kunnen we de endemische Zanzibar rode franje-apen spotten. Al na 10 minuten zien we de eerste troep. Wat verderop zijn we helemaal omsingeld; ze trekken zich van ons duidelijk niks aan. Ze blijven rustig van hun ontbijt van jonge blaadjes genieten.

Na het wandelingetje in het woud rijden we naar de mangrove, die we via een vlonderpad kunnen ontdekken. Zoals met alles hier op het eiland zijn we hier lang niet alleen; het is een beetje jammer dat het zo druk is. Onze gids probeert nog een vogel te lokken, maar er is te veel lawaai.

In de namiddag genieten we nog van de omgeving van de lodge. Ook op zaterdag hebben we nog ruim de tijd om te genieten, want we worden pas om 16u opgepikt en mogen ons huisje tot dan houden. ’t Is weer snel voorbij gegaan, maar het is nog eens bevestigd: een strandvakantie is niet echt ons ding! 😉

19-20/11 Fumba – Safari Blue

2025 Tanzania en Zanzibar, Op reis Geen reactie

Vandaag gaan we op safari in de Menai Baai. We schepen in op een dhow, een lokale houten boot met een groot zeil. Dit exemplaar heeft ook een motor en een afdak tegen de zon. We zijn met 13 + 4 personen van de crew: een Duits koppel met hun gids, een Koreaans koppel, een Colombiaanse en een Braziliaanse (beide piloot op een stopover), 4 Fransen en een Britse.

De eerste stop is een zandbank, maar daar is niet veel te zien. Daarna varen we naar een rif, waar we gaan snorkelen: vele kleurrijke visjes. Het volgende rif is wat dieper; je zwemt hier precies in een aquarium.

Ondertussen is het tij opgekomen. We varen naar een lagune van een koraaleiland dat begroeid is met mangrove, waar we tussen zwemmen. Het water is warm hier en de omgeving is prachtig.

« Vorige Berichten Next Entries »